Mikado - Kenniscentrum interculturele zorg  
 
   home       over mikado       activiteiten       publicaties       nieuws       agenda       abonnement       inloggen      English  
 
 

Interview
   reageer      printversie  

Carlo Goderie

"Geen overwinning zonder strijd"

Functie: aandachtsfunctionaris vluchtelingen en asielzoekers Parnassia Bavo Groep; stafmedewerker interculturalisatie bedrijfsbureau PsyQ
Leeftijd: 53

Wie bewondert u het meest op het gebied van de interculturele gezondheidszorg?
Ik bewonder iedereen die uit volle overtuiging een positieve bijdrage levert aan het samenleven in een zeer gemêleerde, drukke en snelle samenleving, waarbij respect voor elkaar op de voorgrond staat. Zelfrespect is daarbij een goed uitgangspunt.

Hoe bent u in de interculturele gezondheidszorg terechtgekomen?
Van jongs af aan ben ik nieuwsgierig en geboeid door het feit dat ieder mens een uniek wezen is. Ik ging werken in de sociale sector en kreeg in 1990 voor het eerst beroepsmatig met immigranten te maken. Bij de afdeling sociale zaken van de gemeente Leidschendam legde ik me onder meer toe op praktische zaken rondom huisvesting en inburgering van zowel uitgenodigde vluchtelingen als asielzoekers. Ook was ik contactpersoon voor het plaatselijke AZC, waarbij ik een overleg tussen het centrum, de plaatselijke bevolking en de gemeente opzette.

Geboeid door de mensen en de vele nieuwe culturen, kwam ik in 1995 als maatschappelijk werker in dienst bij Stichting Centrum '45. Daar voerde ik dagelijks gesprekken met getraumatiseerde vluchtelingen en asielzoekers die in kliniek De Vonk in Noordwijkerhout waren opgenomen. Ik leerde er veel over traumagerelateerde klachten (PTSS) én over de psychosociale problemen die in Nederland, tijdens eindeloze asielprocedures ontstonden. Door de vele gesprekken werd mij duidelijk hoeveel overlevingsdrang bij veel asielzoekers aanwezig is. Ondanks dat hun hele geschiedenis kapot is gemaakt, willen velen het liefst direct 'de handen laten wapperen'. Maar zolang ze in de – vaak jarenlange - procedure zitten, mag men bijna niets doen.

Vanaf 1998 heb ik namens Centrum '45 voorlichting gegeven bij GGZ-instellingen en asielzoekerscentra in het hele land, over psychische klachten bij asielzoekers en de mogelijkheden tot behandeling in kliniek De Vonk. Vanaf het jaar 2000 had ik als aanmeldcoördinator voor de kliniek veel contacten met verwijzers uit heel Nederland.

Wat doet u nu in de interculturele gezondheidszorg?
In 2003 stapte ik over van de derde- naar de tweedelijns ggz: Parnassia. Hier adviseer ik behandelaren over de randvoorwaarden van de zorg en probeer de grenzen van het zorgaanbod te bewaken. Op behandelaren wordt dikwijls een klemmend beroep gedaan, in de trant van 'U bent de enige die mij nog kan helpen…'. Een dergelijk appèl kan strelend zijn, maar ook erg lastig voor behandelaren: hoe ver moet, mag en kun je gaan met je zorg? Het is voor behandelaren bovendien erg moeilijk om – gezien de complexiteit van de problemen - in één of twee intakegesprekken de diagnose helder te krijgen. Momenteel ben ik samen met collega Rob van Dijk bezig een zorgtraject te implementeren voor de hele Parnassia Bavo Groep. Een verfijnde kwaliteit van zorg voor de vaak complexe problemen van vluchtelingen en asielzoekers is hierbij ons uitgangspunt.

Wat zijn uw ambities in uw huidige werk?
De kwaliteit van de medische zorg voor vluchtelingen en asielzoekers borgen en verbeteren. De meeste vluchtelingen hebben veel ellende meegemaakt voordat ze in Nederland aankomen en asiel aanvragen. Na een lange reis worden ze opgevangen in een aanmeldcentrum. Een summiere controle op lichamelijke klachten (waaronder tbc en hiv) vindt plaats, waarna de 'IND-machine' gaat draaien. Er is geen tijd en ruimte voor de geestelijke gezondheid. Het vluchtverhaal moet binnen een bepaald tijdsbestek beschreven en beoordeeld worden. Deze gang van zaken wil ik veranderen: asielzoekers zouden structureel, kort na aankomst in Nederland, naast de lichamelijke check ook een intake voor de geestelijke gezondheidsconditie moeten ondergaan. Op dit moment gebeurt dit al op kleine schaal via ASKV Amsterdam. De Parnassia Bavo Groep zou in deze ontwikkeling, met de deskundigheid die wij in huis hebben, een grote bijdrage kunnen leveren.

Wat waardeert u het meest in uw werk?
Doorzettingsvermogen van diegenen die de inhoud van de zorg - voor vooral vluchtelingen en asielzoekers - hoog in het vaandel hebben. De doelgroep is - afgemeten aan het totaal aan zorgconsumenten - klein, maar zeer complex. Er wordt veel gevraagd van iedereen die voor deze doelgroep werkt, zowel professioneel als vrijwillig.

Waar ziet u in uw werk tegenop, wat zou u anders willen zien?
Ik zie niet zo snel ergens tegenop. Hoewel ik van huis uit vredelievend ben is mijn motto: 'geen overwinning zonder strijd'. Met een positieve instelling wil ik ervoor zorgen dat ook in de gezondheidszorg het proces van samenleven soepel verloopt. Kwalitatief goede zorg voor alle mensen, met wat voor achtergrond dan ook, staat centraal. Door de contacten door de jaren heen met veel gezondheidszorginstellingen heb ik de indruk dat de toegankelijkheid niet overal voor iedereen hetzelfde is. Bijvoorbeeld het onthouden van ggz-zorg omdat de taal van een patiënt niet wordt gesproken, of omdat asielzoekers - zolang ze in procedure zitten - toch niet geholpen kunnen worden, zodat men naar een andere instelling doorverwijst.

Welke ervaring maakte de meeste indruk op u?
De meeste indruk op mij maakt de veerkracht van mensen die werkelijk alles en iedereen hebben verloren en toch nog de kracht hebben door te gaan. Mensen die getuige zijn geweest van brandstichting, plundering, verkrachting, marteling of moord. Ouders die hun kinderen zijn verloren, kinderen die hun ouders verkracht of vermoord zagen worden, vrouwen die de marteling van hun man moesten aanschouwen. Op de één of andere manier willen ze aan een nieuwe toekomst werken.

Wat waarderen uw allochtone cliënten het meest in u?
Wat ik de afgelopen tijd geregeld te horen kreeg, is dat ik een warme, menselijke benadering en werkelijke interesse heb. Dat ik rust en kalmte bewaar en duidelijk aangeef wat ik wel en wat ik niet kan. Dat ik het durf te zeggen als ik iets niet snap en dat ik de tijd neem om te begrijpen wat wel wordt bedoeld.

Vindt u dat u genoeg verdient voor het werk dat u doet?
Veel belangrijker dan mijn salaris is voor mij de inhoud van mijn werk. En dat ik de drive heb en houd om het werk voor vluchtelingen en asielzoekers te kunnen uitvoeren. Dat ik daarmee mijn brood verdien, is mooi meegenomen.

Hoe intercultureel is uw leven?
Het is heerlijk verrijkend dat ik bijna overal mensen van verschillende afkomst tegenkom. Door reizen, sporten, vrienden en contacten op de school van de kinderen zie ik dat iedereen zo zijn of haar eigen gewoontes, gedragingen en bijvoorbeeld uitdrukkingen of gezegdes heeft. Iedereen heeft een eigen culturele achtergrond, eigen waarden en normen en eigen maniertjes en ik vind het leuk en goed om het daar met elkaar over te hebben.

Welk boek of welke film raadt u aan?
Het boek 'Reis naar de einden der aarde' van Robert Kaplan beschrijft op indrukwekkende wijze de beweeglijkheid van mensen. Een goede film is en blijft: 'A Clockwork Orange', van Stanley Kubrick. Niet alleen oorlog kan iemand tekenen, ook de psychiatrie heeft daar zo zijn middelen voor...

Hoe gek bent u zelf?
Gek genoeg om nooit op te geven.

Bron: Foto: CG LeidenPublicatiedatum: 10 november 2008 16:03 uur



Reageren
Wilt u uw mening, ideeën of reactie kwijt, dan kunt u nevenstaande formulier invullen. Uw reactie verschijnt direct zichtbaar op de website. Wilt u dit niet? Stuur uw reactie dan per .
 
naam

e-mail adres

(organisatie)
  reactie
 


 


Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'
Rohina Raghoebier
‘Inhaken op de eigen kracht van mensen en die versterken’
Alice Dallinga
'Doen wat nodig is, in plaats van wat hoort'
Tiny van Hees
'De kunst is om voortdurend aansluiting te zoeken.'
Dineke Korfker
‘We kunnen veel leren van internationale ontwikkelingen’


'Ze moeten maar Nederlands leren'.
Mariëtte Hoogsteder.
 lees verder....



Geachte mevrouw de minister,
Tim Ruitenga.
 lees verder....



Waarom de vertellers moeder belde
Door: McGregor Spalburg .
 lees verder....



Een maïskolfje
door Amaryllis Sprock.
 lees verder....




 Zie ook het archief





Glenn Helberg
'Goed luisteren begint bij de ander even veel waard vinden'.
 lees verder....
 
 
Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder toestemming van Mikado.